Ben seni kocaman bir yürekle sevdim. Gözlerim değil, yüreğimdi seni gören.
Sen damarlarımdaki kana karışıp, geldin oturdun yüreğime. Bir başka yerde
olamazdın zaten. Sen, benim en değerli yerimde, yüreğimde olmalıydın,
orada kalmalıydın. Çok aşka ev sahipliği yapan bu yürek, ilk kez bu kadar
kolay kabullendi seni. Herhangi bir konuk değildin artık. Bu yüzden ne
ağırlama faslı vardı, ne de uğurlama. O yüreğin gerçek sahibiydin.

Şimdi sonbahar, kışa giriyoruz ya… Ben dört mevsim baharı yaşadım
seninle. Çiçek çiçek açtın yüreğimde. Gökkuşağı zayıf kaldı, senin
renklerin karşısında. Taze bir yaprak gibi yeşildin. Açelya idin
pembeliğinle. Üzerine çiğ taneleri düşmüş sarı güldün. Kırmızıydın bir
ateş gibi. Ve maviydin… En çok bu renkle anmayı sevdim seni. Denize
tutkundum, denizi sensiz, seni de denizsiz düşünemedim.

Seni severken dünyayı da sevdim ben, insanları da… Kendime bile dar
gelirken, içinde herkese yer olan bir hayatın sahibiydim artık. En kızgın,
en tahammülsüz olduğum anlarda bile, seni düşünmek yetti bana. İçimdeki
sevinç yüzüme yansıdı, güldüm. Beni öylesine güldüren senin sevgindi ve
ben kaygısız, içten gülüşün ne demek olduğunu, nasıl güzel bir şey
olduğunu anladım seninle…

Her şeye rağmen sevdim seni. Güçlüydüm ve aşamayacağım hiçbir zorluk
yoktu. Koca bir kente, koca bir ülkeye kafa tutabilirdim. Sen elimden
tuttuğunda, patlamaya hazır bir volkan gibi hissederdim kendimi. Menzil
sendin ve ben o menzile ulaşmak için önüme çıkan her şeyi yok edebilirdim.
Sana ulaşmamı engelleyecek her şeyi eritirdim, kül ederdim. Sana
ulaştığımdaysa sakin bir göle dönüşürdüm. Ve o göle bir tek sen
girebilirdin.

Sevdim ve hayrandım da… Her halin çekti beni. Duruşunu, uyumanı,
gülmeni, kızmanı, şaşkınlığını, saflığını, kurnazlığını, çocukluğunu,
olgunluğunu sevdim. Sesini de sevdim suskunluğunu da.
Küçük oyunlarını, kaprislerini, sitemlerini, korkularını sevdim. Seni ve o
doyumsuz sevdanı, uçarı sevdanı anlatacak kelime bulamadım çoğu zaman.
Sığmadın cümlelere ve hiçbir cümle seni
yeterince tarif edecek kadar derin olmadı.

Seni severken yorulmadım. Çünkü sen yaşam kaynağıydın. Her gün yenilendim.
Seninle çoğaldım, büyüdüm. Eksik kalan neyim varsa tamamladın.
Ölmeyecektim çünkü sen ölmezliğin ta kendisiydin.

Sevdim işte ötesi yok…

Hindistan’ da yüksek bir dağın doruğuna yapılmış “BİN AYNALI TAPINAK” adlı görkemli bir tapınak vardı.

Günlerden bir gün bir köpek dağa tırmandı,tapınağın merdivenlerinden çıkarak “BİN AYNALI TAPINAK ” a girdi.

Tapınağın bin aynalı salonuna geçtiğinde bin tane köpek gördü.Korkarak tüylerini kabarttı,kuyruğunu bacaklarının arasına sıkıştırdı,korkutucu hırıltılar çıkararak dişlerini gösterdi.Ve bin köpek de tüylerini diktiler,kuyruklarını bacaklarının arasına alıp korkunç sesler çıkartıp dişlerini gösterdiler,Köpek paniğe kapılarak tapınaktan kaçtı.

Ve o andan itibaren bütün dünyanın tehlikeli,korkunç köpeklerle dolu olduğuna inandı.Bir süre sonra bir başka köpek gelip dağa tırmandı.O da tapınağın merdivenlerinden çıkıp “BİN AYNALI TAPINAK ” a girdi.Tapınağın bin aynalı salonuna geldiğinde bin tane köpekle karşılaştı ve çok sevindi. Kuyruğunu salladı, neşeyle oradan oraya zıpladı ve köpekleri oynamaya çağırdı.

Bu köpek tapınaktan çıktığında dünyanın dost ve sevecen köpeklerle dolu olduğuna inanıyordu.

Var mı beni içinizde tanıyan?
Yaşanmadan çözülmeyen sır benim.
Kalmasa da şöhretimi duymayan,
Kimliğimi tarif etmek zor benim…
Bülbül benim lisanımla ötüştü.
Bir gül için can evinden tutuştu.
Yüreğine Toroslar’dan çığ düştü.
Yangınımı söndürmedi kar benim…
Benimle değişti talihi bahtı,
Yerle bir eylerim tac ile tahtı,
Akıl almaz hünerlerim var benim…
Kamil iken cahil ettim alimi,
Vahşi iken yahşi ettim zalimi,
Yavuz iken zebun ettim Selim’i,
Her oyunu bozan gizli zor benim…
Yeryüzünde ben ürettim veremi.
Lokman Hekim bulamadı çaremi.
Aslı için kül eyledim Kerem’i.
İbrahim’in atıldığı kor benim…
Sebep bazı Leyla, bazı Şirin’di.
Hatrım için yüce dağlar delindi.
Bilek gücüm Ferhat ile bilindi.
Kuvvet benim, kudret benim, fer benim…
İlahimle Mevlana’yı döndürdüm.
Yunus’umla öfkeleri dindirdim.
Günahımla çok ocaklar söndürdüm.
Mevla’danım, hayır benim, şer benim…
Kimsesizim hısmım da yok, hasmım da
Görünmezim cismim de yok, resmim de
Dil üzmezim, tek hece var ismimde
Barınağım gönül denen yer benim
Benim için yaratıldı Muhammed
Benim için yağdırıldı o rahmet
Evliyanın sözündeki muhabbet
Embiyanın yüzündeki nur benim
Benim adım Aşk…

CEMAL SAFİ

Bazen öyle bir ilişkiye tutulursunuz ki, ne sevebilir, ne terk edebilirsiniz. Kör kütük bağlanmışsınızdır aslında… En güzel yıllarınızın, acı tatlı hatıralarınızın ortağıdır; iç çekişmelerinizin müsebbibi, yazılarınızın ilhamı, sohbetlerinizin konusudur. Gözyaşlarınızda, bilinçaltınızda, kahkahanızdadır. Korkunca saklandığınız bir sığınak, coşunca öptüğünüz bir bayrak… Sevdanız riyasız, çıkarsız, karşılıksızdır. Sınırsız ve nihayetsiz; “Ölmek var, dönmek yok”tur.

Lakin gün gelir anlarsınız; içten içe bir şeylerin kanadığını… Tutkulu sevdaların gizli hançerleri başlar parıldamaya… Şurasından, burasından eleştirmeye koyulursunuz: “Şöyle görünse, öyle demese, değişse biraz ya da eskisi gibi olsa…” Başkalarını örnek göstermeye, “Bak onlar nasıl yaşıyor” demeye başlarsınız. Hem birlikte yaşayıp, hem özgür olmanın yollarını ararsınız. Aşkınızın gözü kör değildir artık, yanlışını görür düzeltmek istersiniz. “Eskiden böyle miydi ya..” diye başlayan sohbetlerde açılır eleştirinin kapısı; açıldıkça, bastırılmış itirazlar yükselir bilinçaltından… Böyle süremeyeceğini bilirsiniz. Değişsin istersiniz. O, sevgisizliğinize yorar bunu… İhanete sayar. Tutkulu ilişkilerde ihanetin bedeli ölümdür. “Ya sev böyle ya da terket” diye gürler…

Bir zamanlar bir gülücüğüyle alacakaranlığı ışıtan o rüya, bir kabusa dönüşür birden… Kapatır gönlünün kapılarını, yasaklar kendini size… Hoyrattır, bakmaz yüzünüze… Zehir akar dilinden, konuşturmaz, suçlar, yargılar mahkum eder. Mühürler dudaklarınızı, yırtar atar yazdıklarınızı, siler sizi defterden… “İyiliğin içindi hepsi, seni sevdiğim için…” dersiniz, dinletemezsiniz. Ayrılırsanız yaşamayacağınızı bilirsiniz, lakin böyle de sevemezsiniz. İhanetten kırılmşıtır kaleminiz; severek, terk edersiniz…

“Madem öyle…”nin çağı başlar ondan sonra… Madem ki siz böylesine tutkunken, o hep başkalarını seçmiştir, madem ki kıymetinizi bilmemiştir, o halde “günah sizden gitmiştir”. Lanet ederek bu karşılıksız aşka, çekip gitmeleri denersiniz. Aşkın göçmenlik çağı başlar böylece… Daha özgür olacağınız limanlara demirlerseniz bir süre… Ne var ki unutamaz, uzaktan uzağa izlersiniz olup biteni… Etrafı bir sürü uğursuzla dolmuş, kurda kuşa yem olmuştur. Deli kanlılar, eli kanlılar, uğruna ölenler, sırtına binenler sarmıştır çevresini… Gurur duyar onlarla, koynunda besler, gözünü oysunlar diye… Uğruna kan dökenleri sever, yoluna gül dökenlerden fazla… “Bana ne… kendi seçimi” diye omuz silkmeye çabalarsınız bir süre… Ama sonra… ansızın kulağımıza çalınan bir şarkı ya da kapı aralığından süzülüp gelen bir koku, hatırlatır onu yeniden… Yaban ellerde, başka kollarda ondan bahseder ağlarsınız. Kokusunu özlersiniz; türküsünü söylemeyi, şarkısını dinlemeyi, yemeğini yemeyi, elinden bir kadeh rakı içmeyi… Karşı nehrin kenarından hasret şiirleri haykırırsınız, sular kulağına fısıldasın diye… Dönüp “Seni hala seviyorum” diye bağırmak geçer içinizden… Dönemezsiniz. Göremedikçe bağlanır, uzaklaştıkça yakınlaşırsınız.

Anlarsınız ki bir çaresiz aşktır bu, ne onunla olur, ne onsuz… Hem kollarında ölmek, kucağına gömülmek arzusu, hem “Ne olacak sonunda” kuşkusu… Böyle sevemezsiniz, terk de edemezsiniz. Sürünür gidersiniz.

Mutluluk ;

Belki bir bebeğin mis gibi kokan teninde,

Belki bir çocuğun sıcacık gülümseyişinde.

Bazısına göre ise bir adım yakınlarda.

Kimi bakar da göremez , kimi görüp de anlayamaz ,

Ne aradığını bilmeyenlere düşman değil dost olmaz.

Fakire sorsan mutluluk, parada pulda der,

Zengine sorsan, bir lokma ekmekte diye cevap eyler.

Aşık maşukun gözlerinde, sözlerinde arar durur,

Bulamadığı zaman mutsuzluğundan dem vurur.

Anne baba için çocukların mutlu oluşudur mutluluk,

Çocuklar için ise sınavdan alınan yüksek not, yerine getirilen sorumluluk.

Bazen küçük ayrıntılara saklanmış , keşfedilmeyi bekler,

Bazen de o kadar göz önündedir ki, fark edemeyenlere küser.

Ozan sazın telinde,şair şiirin dizelerinde,

Dertli içki kadehinde, pişmanlar dua için açılan ellerde.

Gecenin karanlığı, gündüzün ışığında arar onu,

Ötelerde bir yerlerde varlığına ipucu.

Herkes kendinde olmayanda arıyor,

Bu nedenle bulduklarını tanımlamak da zorlanıyor.

Mutluluğu bir kişiye,bir olaya ,bir maddeye bağlı kılmamak,

Onu özgür bırakarak, gelişini kutlamak.

Mutluluk huzurun olduğu yerde,

Huzur da o kadar yakındaki

Kalbimizin içinde…

*En sevdiğimiz kişi bile bizi bir kez kırabilir, ama o
herzaman affedilmeyi hak eder.

*Gerçek dostluk ve gerçek aşk, araya mesafeler bile girse
büyümeye devam eder.

*Bir saniyede yaptığınız birşey size hayat boyu kırık bir
kalp bırakabilir.

*Olmak istediğimiz gibi biri olmak bazen hayat boyu sürebilir.

*Sevdiklerimizin yanından ayrılırken son sözlerimiz güzel
şeyler olmalı, belki de bu onları son görüşümüzdür.

*Yaptıklarımızın sorumluluğu bize aittir, nasıl
hissedersek hissedelim.

*Biz davranışlarımızı kontrol etmezsek davranışlarımız
bizi kontrol etmeye başlar.

*Bir ilişki ne kadar ateşli şekilde başlasa da, tutku gün
geçtikçe söner. Birbirine gerçekten bağlı olanlar,
kalplerindeki sevgi asla sönmeyenlerdir.

*Kahramanlar, doğru şeyi doğru zamanda ve sonuçlarını
düşünmeden yapanlardır.

*Adalet parayla sağlanmaz.

*En iyi arkadaşlarımız, birlikte hiçbirşey yapmadan da
çokşey yaparak da iyi vakit geçirebildiğimiz kişilerdir.

*Kızmaya hakkımız var ama zalimce davranmaya hakkımız yok.

*Biri bizi istediğimiz şekilde sevmiyorsa bu bizi tüm
kalbiyle sevmediği anlamına gelmez.

*Olgun olmak kaç doğum günü kutladığımıza değil, hayatta
neler görüp geçirdiğimiz ve bunlardan neler öğrendiğimize bağlıdır.

*Bazen etraftakilerin bizi affetmesi yetmez, bizim de
kendimizi affedebilmemiz gerekir.

*Biz ne kadar acı çekiyor olsak da dünya dönmeye devam ediyor.

*Yetişirken ailemiz ve çevremiz bizi etkiler, ama sonunda
nasıl biri olduğumuz sadece bize bağlıdır.

*İki insan kavga ediyorlarsa bu birbirlerini sevmedikleri
anlamına gelmez, iki insan hiç kavga etmiyorlarsa da birbirlerini
sevdikleri anlamına gelmez.

*Bazen bir sırrı öğrenmek için ısrarcı olmamak gerekir,
öğrendiğimiz şey hayatımızı sonsuza kadar değiştirebilir.

*İki insan aynı yöne bakıp apayrı şeyler görebilir.

*Sizi hiç tanımayan insanlar birkaç saniyede hayatınızın akışını değiştirebilir.

*Birini ne kadar çok severseniz hayat onu sizden o kadar erken alır…

Boş bir çuval gibiyim. Beni attığın yere yığılıp kalmışım. Alıp gitmişsin elimde avucumda ne varsa. Acımadan bana, ele geçirmişsin tüm benliğimi gaddarca. Utanç aşktan da üstün, diyorlar. Utandın mı hiç? Acı çektin mi? Aldattığın için beni, pişman oldun mu? Aynaya baktığında beni gördün mü?

Kırk gündür, kırk kapıdan geçiyorum. Gözümde kırk ayrı pınar, her kapıda kırk damla bırakıyorum. Kırk kere dua ediyorum, senden başkasını kırk kere haram kılıyorum kendime…

Kırk gecedir, kırk rüya görüyorum. Kırkında da el açıp dua ediyor, seni diliyorum. Sen kırk kere olmaz, diyorsun, sen kırk kere beni lanetliyorsun.

Aşkı; seni istemeyene sunarsan, sunduğun kişi tarafından hor görülürsün…

Aşk; bitti dediğinde bile devam ettirir, mecnun gibi kederlendirir…

Aşk; onun deyimiyle vazgeçmektir ama vazgeçmek kolay değildir…

Kırk defter aldım kendime, kırk sayfasına, kırk kere adını fısıldadım. Sonunda kalem sustu, defter büzüştü, sayfalar üstüne yazdırmaz oldu. Vazgeç, dedi cümle alem her bir dilde, ama ben söz geçiremedim gönlüme.

Çarşafım gözyaşlarımı kurutmaz oldu geceleri, duvarlar artık teselli etmiyor beni, gömleğin cansız bir edayla bakıyor bana, pinokyom üzgün, fotoğrafın asabi… Herkes aslında söylüyor sevmemem gerektiğini ama onlar aşktan ne anlar ki! Hem Şeyh Galip zamanında ders olsun diye insanlara “ Bir şulesi var ki şem-i canın, fanusuna sığmaz asûmanın ” dememiş mi? Gök kubbe bile kapatamıyorsa gönül ateşini, kişi kendi bir başına, nasıl çözsün bu bilmeceyi?

Kim bilir, belki sana duyduğum aşkla bir gün bende “ Mecnundan geçme faslındayım, Mevlayı bulma yollarında ” derim…

Şimdi herkes günübirlik ilişkiler yaşıyor ya; o yüzden “sevme beni” diyorsun. Ama şükür ki Mevlam içimi yaksa da gönlüme bir kor düşürdü, bu kor cümle alem dile gelse “sevme” diye, kül olmaz, olamaz. Ancak Mevlam buyuracak ve fısıldayacak yüreğime “sevme” diye, işte o zaman küle dönecek bu yürek tek bir sözle…

Gözyaşlarım kırk küpü doldurdu cihana ibret olsun, diye. Kırk gün beklettim gözyaşım şerbete dönsün diye, tuzlu damlalar derdinden şerbete döndü de, bir sen dönmedin verdiğin sözden. Gittin, ama seni kaybetmedim içimde!

Ne zaman istesem görmeyi seni; kırk kere adını mırıldanıyorum, sonra hayalin gelip tutuyor beni elimden, seninle kırk sene mutlu oluyoruz. Kırk ayrı masal yazılıyor adımıza, sen inanmasan da kırkı da mutlu sonla bitiyor.

Kırk ayrı sancı biniyor kasıklarıma, kırk ayrı saatte, kırk Solmaz doğuruyorum gelmedin diye. Kırkı da farklı duygular besliyor sana ve kırkı da açığa vuruyor kendini durup dururken belli zamanlarda…

Faslı Bahar geçeli, güz üzerimize çökeli yoksun. Yokluğunda da yanıyorsa bu yürek, bu aşk bana daha çok şey öğretecek. Sen sus gene Mayıs’a kadar, sonra Haziran’da evlen, bir sonraki sene Nisan’da çocuğun olsun ama adı Yağmur olsun. Yağmur olsun ki adı; yüreğine benim ki gibi bir kor düşmesin, bir aşk uğruna eriyip de bitmesin. Kırk gün kulağına fısılda Yağmurum diye, fısılda ki; damlalarıyla söndürsün günü gelince benim korumu da…

SOLMAZ AKÇA

Alışverişe gitmek üzere evden çıkan bir kadın, kapısının karşısındaki kaldırımda oturan bembeyaz sakallı üç yaşlıyı görünce önce duraksadı, sonra onları, tüm içtenliğiyle evine davet etti: “Burada böyle oturduğunuza göre, üçünüz de kesinlikle acıkmış olmalısınız” dedi. “Lütfen içeri gelin, size yiyecek bir şeyler hazırlayayım.”Üç yaşlıdan biri, kadına, eşinin evde olup olmadığını sordu. Kadın, eşinin biraz önce çıktığını, şu anda evde olmadığını söyledi. Yaşlı adam, başını iki yana salladı: “Eşiniz evde değilse, biz de davetinizi kabul edemeyiz” dedi.Akşam eşi geldiğinde kadın, karşı kaldırımdaki yaşlı adamlarla arasında geçen konuşmayı anlattı. “Senin evde olmadığını öğrenince, içeri girmek istemediler” dedi. Yaşlı adamların bu davranışlarını öğrenince, kadının eşi üzüldü. “Bir bakıversene dışarı” dedi. “Hâlâ oradalarsa, şimdi davet edebilirsin eve.” Kadın kapıyı açar açmaz, karşı kaldırımdaki bembeyaz sakallı üç yaşlıyla yeniden karşılaştı. Eşim geldi, şimdi evde” dedi ve onlara davetini yineledi: “Yemeğimizi birlikte yemek için sizi şimdi davet edebilir miyim evimize?” Kadının davetine, yaşlılardan biri yanıt verdi: “Biz üçümüz birlikte gelemeyiz” dedi. Ve kısa bir duraksamadan sonra, bir açıklama yaptı: “Sağ yanımdaki bu arkadaşımın adı, Zenginliktir” dedi. “Bu yanımda oturan arkadaşımın adı Başarı, benim adım ise Sevgidir.” Kendini ve arkadaşlarını tanıttıktan sonra Sevgi, kadına ilginç bir öneride bulundu: “Şimdi evinize gidin ve eşinizle baş başa verip, bir karara varın dedi. “İçimizden yalnızca birimizi davet edebilirsiniz evinize. Hangimizi davet etmek istediğinize karar verin, sonra gelin, kararınızı bize bildirin.”Kadın, Sevgi’nin önerisini eşine anlattığında adam, sevinçten göklere fırladı. “Aman ne güzel, ne güzel” dedi. “Hangisini davet edeceğimizi bize bıraktıklarına göre, biz de içlerinden Zenginlik’i davet ederiz ve evimiz de bir anda Zenginlik’e kavuşmuş olur. Eşinin kararı, kadının hiç de hoşuna gitmedi. “Başarıyı davet etsek, daha mantıklı bir karar vermiş olmaz mıyız, kocacığım?” dedi.Kayınvalidesiyle, kayınpederinin bu konuşmasına, içerideki odada bulunan gelinleri de kulak misafiri olmuştu. Koşarak içeri girdi ve o da kendi önerisini söyledi: “En doğru karar, Sevgi’yi davet etmek değil midir?” dedi. “Düşünsenize, evimiz bir anda Sevgi’ye kavuşacak.’ Gelinin bu önerisi, kayınpederinin de, kayınvalidesinin de çok hoşlarına gitti.”Tamam, en doğru karar bu olacak dediler. “Sevgi’yi davet edelim…”Kadın kapıyı açtı ve üç yaşlıya birden sordu: “İçinizde hanginiz Sevgi’ydi?” dedi. “Onu davet etmeye karar verdik. Lütfen buyursun…” Sevgi ayağa kalktı, eve doğru yürümeye başladı. Arkadaşları da ayağa kalktılar ve Sevgi’nin arkasından, onlar da eve doğru yürümeye başladılar. Kadın, büyük bir şaşkınlık ve heyecan içinde, Zenginlik’le Başarı’ya sordu: “Siz niçin geliyorsunuz?” dedi. “Ben yalnızca Sevgi’yi davet etmiştim. Kadının bu sorusuna, üç yaşlı birlikte yanıt verdiler: “Eğer içimizden yalnızca Zenginlik’i ya da Başarı’yı davet etmiş olsaydınız, davet edilmeyen ikimiz dışarıda bekleyecektik” dediler. “Fakat siz Sevgi’yi davet ettiniz. Bu durumda üçümüz birden gelmek zorundayız evinize.” Ve kadının “Niçin?” diye sormasını beklemeden, Zenginlik ve Başarı sözlerini şöyle sürdürdüler: “Çünkü Sevgi’nin olduğu her yerde, biz Zenginlik ve Başarı da her zaman, onun yanında oluruz.”

Sesini duyduğunuz anda avuçlarınız terlemeye kalbiniz deli gibi atmaya başladıysa,
Bu aşk değil HOŞLANMAKTIR!

Yanınızda bir tek o olduğu için onu istiyorsanız,
Bu aşk değil YALNIZLIKTIR!

Ellerinizi ondan çekemiyor sürekli dokunmak istiyorsanız,
Bu aşk değil ARZULAMAKTIR!

Herkes onunla olmanızı beklediği için onunlaysanz,
Bu aşk değil SADAKATTİR!

Size çok yakın davranıdığı için onunlaysanız,
Bu aşk değil GÜVENSİZLİKTİR!

Üzülmesini istemediniz için onunlaysanız,
Bu aşk değil ACIMAKTIR!

Ona değer verdiğiniz için hatalarını hoş görüyorsanız,
Bu aşk değil ARKADAŞLIKTIR!

Bütün gün ondan başka bir şey düşünmediğinizi sölüyosanız,
Bu aşk değil YALANDIR!

Onun iyiliği için kendinizden çok şey feda edebiliyorsanız,
Bu aşk değil YARDIMSEVERLİKTİR!

O üzgünken sizin de kalbiniz acıyorsa,
İşte bu AŞKTIR!

Tarif edemediğiniz bir çekim yüzünden ondan bir türlü kopamadığınızı düşünüyorsnız,
İşte bu AŞKTIR!

GÜZELLİK BU DENLİ UCUZSA
VE BU DENLİ ÇİRKİNSE YAŞAMAK
NANKÖRSE EMEK
ÇIKARSA HER KAPININ AHAHTARI
BEN YOKUM…..

BEN YOKUM
BİR GECELİK İLŞKİLER KADAR DEĞERSİZSE AŞK
PARA İLE ÖLÇÜLÜYORSA DOSTLUKLAR
İHANETLER SAVAŞLAR KARANLIKLAR ÜZMÜYORSA
VE UTANDIRMIYORSA YOKSULLUKLAR
BEN YOKUM…..

ERDEM BU DENLİ KÜÇÜKSE
VE BU DENLİ BÜYÜKSE YALAN
HAYALLER YOKSA
UMUTLAR YOKSA
ÇİÇEK AÇMIYORSA SEVDA ÇİÇEKLERİ
ÖZLEMİ ANLATMAYORSA KARANFİL
BEN YOKUM….

YAŞAM DEDİĞİNİZ ZAMANI TÜKETMEKSE
MAVİYİ KİRLETİP
YİYİP YİYİP YAN GELİP GEĞİRMEKSE
DOĞRU DOSTUM
BEN AYKIRIYIM…..

VARSIN SİZİN OLSUN MARKALAR ARABALAR
SİZİN OLSUN KONFOR LÜKS
ŞAN ŞÖHRET MEVKİİ
BANA BİR DİLİM ŞİİR,BİR NEBZE SEVGİ YETER
YETER Kİ BİR İÇTEN GÜLÜŞ
BİR TUTAM DÜŞ
VE GÜNEŞİN YEDİ RENGİ….