Devamını bilen biliyor zaten.

Eeh geldik İstanbul’a, tuttuk evimizi. Eşyalarımızı aldık, yerleştik, bi eksiğimiz kalmadı gibi çok şükür. Tabi internet mevzusu biraz karıştı ama sonunda bağladı akıllarına tükürdüklerim…

Yeni bir okul dönemi de başladı tabi. İlk günden can sıkan falsolar bile olsa gene de iyiydi. Daha da neler olacağını zaman gösterecek ama söylemem gerekir ki her çeşitten hocamız varmış, Allah daha da çeşit katmaz inşallah, kaldıramam.

Okul demişken o ders vakitlerini ayarlayan programsa programın, adamsa onun da adamlığının, tövbe yaRabb’im yaa…

Neyse daha çok şeyler olacak burda anlatacak zannımca… Zamanla…

Yorucu bir yolculuk… Aman ne yorucu.

1 küsür saat direksiyon salladıktan sonra vardım Hadımkent’e. Yarım saat “Başarı Yurt”unu aradım, buldum, bulmaz olaydım. 4 kişilik oda, internet bile yok odalarda, üstüne 5bin TL’den fazla para vereceğiz girersek, bir de bunun için takla atıyoruz farkettim ki. Olmaz olsun. Zaten öyle bir binadır ki boşlukta kalan yerler değerlendirilse, 2 kişilik odalar olarak ayarlansa bile, en az 100 kişi daha artar kapasite. Böyle de bir mimari görmedim.

Kısacası tutarım evimi, yediğim boku da kendim bilirim. Rahatıma bakarım. Böyle işin de damağına salıncak kurar, sallana sallana sıçarım… (:

Bu aşk çoktan yol almış
Ve sen bana göresin
İyi yerisin kalbimin
Ben unuttum her şeyi
Görmeden tam gerçeği
Boşver, boşver

Ağladın ya, kıyamam dönerim nedensiz
Ağladın ya, inadım geçiyor bedelsiz
Gözyaşınla bir acı bitiyor sonunda
Ağla şimdi istiyorsan mutluluktan

Bu aşk çoktan yol almış
Ve sen bana göresin
İyi yerisin kalbimin
Ben unuttum her şeyi
Görmeden tam gerçeği
Boşver, boşver

Ağladın ya, kıyamam dönerim nedensiz
Ağladın ya, inadım geçiyor bedelsiz
Gözyaşınla bir acı bitiyor sonunda
Ağla şimdi istiyorsan mutluluktan

Bunca zaman bana anlatmaya çalıştığını, kendimi bulduğumda anladım.

Herkesin mutlu olmak için başka bir yolu varmış, kendi yolumu çizdiğimde anladım.

Bir tek yaşanarak öğrenilirmiş hayat, okuyarak, dinleyerek değil…
Bildiklerini bana neden anlatmadığını, anladım…

Yüreğinde aşk olmadan geçen her gün kayıpmış, aşk peşinden neden yalınayak koştuğunu anladım…

Acı doruğa ulaştığında gözyaşı gelmezmiş gözlerden,
Neden hiç ağlamadığını anladım…

Ağlayanı güldürebilmek, ağlayanla ağlamaktan daha değerliymiş,
Gözyaşımı kahkaya çevirdiğinde anladım…

Bir insanı herhangi biri kırabilir, ama bir tek en çok sevdiği acıtabilirmiş,
Çok acıttığında anladım…

Fakat,hak edermiş sevilen onun için dökülen her damla gözyaşını,
Gözyaşlarıyla birlikte sevinçler terk ettiğinde anladım..

Yalan söylememek değil, gerçeği gizlememekmiş marifet,
Yüreğini elime koyduğunda anladım…

”Sana ihtiyacım var, gel ! ” diyebilmekmiş güçlü olmak,
Sana ”git” dediğimde anladım..

Biri sana ”git” dediğinde, ”kalmak istiyorum” diyebilmekmiş sevmek,
Git dediklerinde gittiğimde anladım…

Sana sevgim şımarık bir çocukmuş, her düştüğünde zırıl zırıl ağlayan,
Büyüyüp bana sımsıkı sarıldığında anladım…

Özür dilemek değil, ”affet beni” diye haykırmak istemekmiş pişman olmak,
Gerçekten pişman olduğumda anladım…

Ve gurur, kaybedenlerin, acizlerin maskesiymiş, sevgi dolu yüreklerin gururu olmazmış,
Yüreğimde sevgi bulduğumda anladım…

Ölürcesine isteyen, beklemez, sadece umut edermiş bir gün affedilmeyi,
Beni affetmeni ölürcesine istediğimde anladım…

Sevgi emekmiş, emek ise vazgeçmeyecek kadar, ama özgür bırakacak kadar
sevmekmiş…

CAN YÜCEL

Ali Tuncay Dai. Devam…

Hoşgeldin kadınım…